Vorige week stond er op een verwijsbrief van de huisarts: ‘Client heeft hechtingsproblematiek’. Dit deed mij denken aan een gesprek met een tuinbuur van de volkstuin. Hij had een druif met hechtingsproblemen zei hij. De druiventakken zochten met hun ‘handjes’ een plekje om ergens aan vast te houden. Wanneer dit bij mensen en hechtingsproblemen ook zo werkt, kan het interessant zijn om eens vragen te stellen over de omgeving van de cliënt en hoe deze is ingericht ten opzichte van diezelfde client. In de praktijk zie ik dat mensen wel hebben geprobeerd om de handen uit te reiken, om op zoek te gaan naar verbinding. Maar dat zij daar soms mee zijn gestopt. Omdat er in die specifieke omgeving, op dat moment, geen handen waren die beschikbaar waren. Soms moesten mensen zich zelfs in allerlei bochten wringen om maar een plekje te vinden om aan vast te houden. Anderen doen van alles wat om zich vast te houden. Hoe ben je zelf ergens aan gaan vasthouden en waar? Of waar naartoe? En aan wie of wat? En wie zijn er aan jou gaan vasthouden? Of ben je ergens mee gestopt?